یه کمی جدی تر

نمی دونم چرا ولی چند وقتی ست این ماجرای آقای بهاالدینی به ذهنم می آید،دقیق خاطرم نیست از خود شخص شنیدم یا با یک واسطه، گویا قریب به ده سال بود که بچه دار نمی شدند و تقریبا هم هر کار پزشکی و توسلی را انجام داده بودند. حال شان گاه ناامیدی مطلق و دل شان اعتراضی بود به این تقدیر الهی! در همین احوالات بود که آقای بهالدینی را در صحن رضوی دید،با همه امیدش خدمت آقا رسید و ماجرا را گفت و درخواست التماس دعایی برای حاجت ش. شاید بعد از زیارت بود که دید دل ش جور دیگری شده،یک اطمینان،یک رضایت!دیگر اون حال اعتراض گذشته ش نبود. پرس و جویی از آقا کرد، ظاهرا فرموده بودن:مقدر بی فرزندی ست و نمی شود کاری کرد. فهمیده بود که درد را آقا درمان کرده بود اما نه آنگونه که او می خواست،باید دل ش آرام می شد و این را به دعای آقای بهالدینی هدیه ش دادند!!!

قیصر امین پور را انگار تازه دوباره یافتم،حقا جنس ش با دیگران فرق می کند،روح جاری در اشعارش پر نور ست،مقدس ست!!

این روزها پر سوال م از تقدیر،از روزگار،از صاحب قضا و قدر! مطمئن م دونستن حکمت قضا و قدر خیلی کمک می کنه به صبر آدم،ولی همین اطمینان بی دانسته رو خدا ازم می خواد؛ من که مردش نیستم ولی فضل خدا چیز دیگریست...

همین چند روز پیش هر باری که به اللهم فالجعل نفسی مطمئنه بقدرک ، راضیه بقضائک می رسیدم دلم می ریخت،اطمینان و رضا،به برکت حضور در برابر معصوم علیهم السلام ست که اذن داری این همه بزرگ بخواهی از خداوند رحمان! وگرنه چه به دهن من که حرف رضا و اطمینان به خدا رو بزنم!؟ 

باید منظومه ای تازه بنویسند از این ماجرای ...

یه سوالی!؟آدم باید به کجا برسد که بگوید:لکم دینکم ولی دین

همیشه به خودم نهیب زدم که باید بی توقع محبت کنم،در تمام طول عمرم،ولی واقعا خیلی کار سختی ه! یا بهتر بگم کار من نیست!! یه شرح صدر فوق العاده ی می خواهد که خداوند متعال باید تفضل کند...

کاش به جای تو مرا می زدند...

یه عبارتی از امیرالمومنین در هنگام دفن صدیقه طاهره نقل ست که تا ابد جگر آدم را می سوزاند،خطاب به رسول اعظم ،صلی الله علیه و آله، عرض کرد که دختر ت را سوال پیچ کن تا بدانی بعد از تو امت ت چه کردن با او و به سرش چه رفت!!! گویا دم نزدن و نگفتن انهمه درد رفت ه بر زهرای مرضیه، داغی بر دل علی گذاشته که اینچنین خطاب پدرش می کند! 

عقل کم می آورد که گام به آستان ت زند بی بی...

مولا علی(ع) خطاب به پیامبر(ص) چنین راز دل می گوید:

اى رسول خدا، سلام من و دخترت- که اینک در جوار تو فرود آمده، شتابان به تو پیوسته است- بر تو باد

اى پیامبر خدا، صبر و بردبارى من با از دست دادن فاطمه(س) کم شده،و توان خویشتندارى ندارم

اما آن چه از اندوه این فاجعه مى‏کاهد، فراق عظیم حضرتت و مصیبت سنگین و کمر شکن تو است که بس توانفرساتر باشد

آرى، این من بودم که سر نازنینت را بر لحد گور نهادم و میان گردن و سینه‏ام جانت را- که ازکالبد برون مى‏شد- احساس کردم،
«همه از آن خداییم و به سوى او باز مى‏گردیم».

پس امانتى که به من سپرده بودى برگردانده شد، و به صاحبش رسید،

از این پس اندوهم همیشگى و شبم گاه بیتابى و بیدارى است تا به هنگامى که خداوند

مرا نیز سرایى برگزیند که تو را در آن جایگاه باشد.

به زودى دخترت تو را آگاه خواهد ساخت که امّت تو چگونه در ستمکارى بر او اجتماع کردند،

با این همه تو نیز با اصرار از او بپرس و چگونگى رفتارشان را با ما از او بجوى

این رفتار در زمانى بود که چندان از رحلتت نگذشته بود و یادت از خاطره‏ها نرفته بود!

اینک من با شما دو عزیز وداع مى‏کنم؛ بى آن که از بودن با شما احساس خستگى و تنگى کنم،که اگر به خانه باز گردم نه از خستگى است، و اگر بمانم نه از بدبینى به آن وعده‏ها است که خداى صابران را بدان نوید داده است...؛

یه مطلبی را سعی+ به مناسب ایام فاطمیه اول نوشته بود که همون موقع خیلی به دلم نشست،برای من که بخشی از سالهای آخر عمر علامه عسگری را درک کرده بودم یاد آور خاطرات شیرینی از ایشان بود،هیچ وقت یادم نمی رود با همان بی حالی اون سالها روزی 12 ساعت کار علمی می کرد،هر بار که از خدمت شان مرخصی می شدیم گویی تازه بر زمین فرود می آمدم،ساعات درک شان انگار بر روی ابرها بودم! واقعا ایشان در ایران ناشناخته اند الان که حال ش نیست ولی باید از شان بگویم و بنویسم،به فضل خدا!

از نظرات همین مطلب به وبلاگ "تارسیدن" رسیدم که 2تا از پست هایش شد جز بهترین هایی که در این چند وقت دیده ام!+ و +

از سر تکلیف و وظیفه محبت کردن برای آدمی ست که بتواند از سر تکلیف و وظیفه گناه نکند،بتواند اطاعت کند و دل نبندد!

گاهی دیگه استغفار از گناه هم فایده نداره آدم باید از خودش استغفار کنه!!

اول خواستم طبق شنیده های خودم از جلسه ایشان بنویسم که نشد!تا اینکه سایت خودشان مکتوب جلسه را در سایت شان قرار داد،حیف ست کامل نیاورم!شاید بحث شهید شود!مطلب بعد،باید اعتراف کنم که ایشان بی نظیر ست به زعم حقیر،با اینکه منظم نمی روم ولی واقعا اردتمندم و پی گیرشانم. خداوند متعال سلامت بدارشان به عزت!

نکته دیگر که فرمایشی هم حاج آقای خودمان در باب قلب فرمودند که آنهم نغز بود،در توضیح بخشی از حدیث معراج،اینکه برای حیات قلب حتما باید صاحب ولایت ی کاری کند و گرنه از خود آدم کاری بر نمی آد!گاهی دل آدم در مسئله ای گیر می کند هر چه خود می کوشد هیچ ثمری نمی یابد،باید دست به دامان صاحب ولایت ی شود تا تصرف ی کند!!

اینهم بخش عمده فرمایشات حاج آقا مجتبی در شب سوم ایام فاطمیه 91:

...
قلبی که تطهیر نشده باشد بی‌ادب است!‌

یکی از قهرمان های دوران دبیرستان و ابتدای دانشگاه م،سید مرتضی آوینی بود.یادم هست تمام کتاب هایش را نمایشگاه یکجا گرفتم.تقریبا عمده انها را خواندم.واقعا دوست ش دارم،بخشی از نوع نگاه م به انقلاب و هنر و تعریف رابطه میان خودم و امام و رهبری را مدیون اویم. ساختار نهایی تربیت ش را منطبق بر تربیت حاج آقا یافتم،جنس ش واقعا خب بود. اون موقع ها که بیشتر می نوشتم و می خوندم،خیلی متاثر از او بودم،یه جمله ای داشت که مرتب با خودم زمزمه می کردم:

" آرمان خواهی انسان مستلزم صبر بر رنج هاست پس برادر خوبم، برای جانبازی در راه آرمان ها یاد بگیر که در این سیاره رنج صبورترین انسان ها باشی ...."

 البته من کجا و ذکر خیر ایشان کجا! خدا کند کمی هم از درد مندی مرتضی را من هم داشته باشم،اگه این درد نباش ه آدم هیچ گاه حرکت نمی کند.

یه نکته،همه ش غر زدن،سیاه دیدن،دنبال سیاهی و ضعف فقط گشتن،هر چی می خونی و می شنوی یک سر در حال سیاه دیدن و عیب گفتنن دیگه هیچ جای انصافی برای آدم نمی گذاره!قطعا عکس ش هم صادق ه! خیلی حالت بدی ه،اصلا این حالت رو دوست ندارم،بی انصافی رو می گم،افراط و تفریط رو می گم!!!

نمی دونم چه خبر شده که حضرت رئیس مجمع اینقدر پر خبر شده اند این روزها!!همین گذری که رد می شوم از کنار تیترهای روزنامه ها عکس شان دیدگان مان را چند مدتی ست روشن می کند،ان شاالله که خیر ست! البته باید از حاج محسن مان هم یه پرس و جویی بکنم،بازهم هرچی باشد جنس ایشان به جنس آقای رئیس نزدیک تر ست!!

مطلبی را خوندم در باب جملات مورد بحث حضرت آقا در خطبه 29 خرداد شان،چند مدتی هم هست با چند نفری از دوستان در این باب مباحثه ای داشتم که کمکی کرد به روشن تر شدن فضای ذهنم،این چند نکته به ذهنم رسید که: اول از هم معیار های خب و بد بودن،درست بودن یا نبودن،پر هزینه بودن یا نبودن این جملات و بفرمایید عملکرد آقا به طور کلی برمی گردد به معیار های سنجش ما! بر می گردد به این که شما خوش آمد دلت می شود مبنا!دیدن فقط و فقط جمعیت معترض به عنوان گروه ذی حق و بی عیب! نکته دوم اینکه اگر آقا یک قدم عقب نشینی می کرد الان در کشورهای همسایه داشتن کنفرانس دوستان ایران را برقرار می کردن!! به همین راحتی! نکته بعد هم این ست که تعارف نداریم آقای رئیس مجمع هر آنچه داشت در طبق اخلاص گذاشت!!!

بگذریم کلا حال نوشتن سیاسی ندارم،می خواستم چند خطی از یگانه هستی دخت رسول بنویسم که نذاشتن!!!

دیشب قبل از منبر از حاج آقا پرسیدن که امام زمان الان اینجاست؟!! در هئیت حاضر ست؟؟!! جواب همین سوال شد سخن اول منبر،بعضی از اونهایی که سوال رو  شنیدن یه نگاهی دور و برشون کردن که ببینن حضرت تشریف دارن یا نه؟! عکس العمل شان جالب بود! حاج آقا با یه اطمینانی جواب دادن (نقل به مضمون)" که حاضر تر از همه امام زمان ست!اصلا اینجا بودن ما بخاطر ایشان ست!همه عالم به برکت ایشان می گردد! مشکل از او نیست،ما ها خودکفایم!!! حضرت دنبال دست گیری از ما هستن،ما حتی دست مان را هم دراز نمی کنیم،نمی خواهیم،باور نداریم،هم برای دین مان،دنیای مان،آخرت مان باید دست نیاز بسوی ایشان بلند کنیم و بخواهیم،ایشان قطعا کمک می کند."

 این فهم که سراسر نیازیم و تنها سرچشمه فیض هم حضرت صاحب الزمان علیه السلام می باشد و باید دست به دامان شان شد،نعمت بزرگی ست که خدا کند بدست آوریمش!! 

سال 90 رفت و سال 91 آمد به همین راحتی! نمی دانم سالی که گذشت به عمرم اضافه شد یا ازش کم شد! برای من که سال سختی بود،شاید ابتدای آن هیچ وقت فکر نمی کردم اینقدر برایم ماجرا داشته باشد، در هر حال تقدیر ها در دست اوست. خدایا بر همه آنچه برم گذشت شکر گذارم و بر خطایم عذر خواه و امیدوار به فضل و رحمت بی انتهایت!

این نسیم بهار حقیقتا جان و دل آدم را زنده می کند، حتی من را مجبور به پیاده روی نیمه شبانه و سحرگاهی کرده!

نمی دانم چرا؟! ولی امسال حسابی به ذهن م افتاده که دلم بیشتر برای خودم بسوزد،شاید هم دلیل ش این احساس خالی بودن دستان م در آستانه دهه چهارم زندگی م باشد!البته شاید!!

اهل سلوک را ابتدای سال، ماه مبارک رمضان باشد، بهار قرآن!!!